Osteopatia dla wielu osób jest pojęciem wciąż niezbyt dobrze znanym i nadzwyczaj często błędnie interpretowanym, utożsamiając ją z pracą jaką wykonują fizjoterapeuci czy też terapeuci manualni. Pomimo tego, że praca osteopaty z zewnątrz może przypominać pracę innych terapeutów wykorzystujących techniki manualne, tak w rzeczywistości założenia i sposób pracy w osteopatii diametralnie różni się od innych koncepcji pracy.
Sama osteopatia została dokładnie opisana w 1874 roku przez amerykańskiego lekarza A.T. Still’a, który niezadowolony z ówczesnej medycyny, szukał innych sposobów leczenia uwzględniając w procesie powrotu do zdrowia całego człowieka, a nie tylko fragmentu jego ciała w którym aktualnie występował jedynie objaw określonego problemu.
Zasadniczym celem osteopatii jest pobudzenie naturalnych procesów samonaprawczych, przyspieszających powrót do zdrowia, uwzględniając odpowiedni balans pomiędzy ciałem, umysłem i emocjami. Osteopata w swojej pracy skupia się przede wszystkim na wyeliminowaniu przyczyny problemu, a nie samego jego objawu, co jest niezwykle istotne w skutecznym leczeniu danego pacjenta.
Zastosowanie osteopatii jest naprawdę szerokie i zajmuje się ona najróżniejszymi problemami, począwszy od dolegliwości występujących w całym ciele (okolica głowy, tułowia oraz kończyn górnych i dolnych), poprzez wybrane problemy występujące układach narządów m.in. w układzie ruchu, nerwowym, krwionośnym oraz narządach wewnętrznych, kończąc na problemach zdrowotnych pojawiających się w określonej grupie społecznej np. kobiet w ciąży czy też sportowców.
Podczas pierwszej wizyty u osteopaty przeprowadzane jest dokładne badanie, mające na celu ocenę poziomu i skali problemu zdrowotnego pacjenta, a także wykonywana jest wstępna terapia mająca na celu zredukowanie dolegliwości i uruchomienie procesów samonaprawczych.
Osteopatia poprzez swoje założenia stanowi uzupełnienie wielu koncepcji leczenia oraz jest kompleksową, jak i bezpieczną formą pracy z pacjentem.